Wikia


Op de vluchtEdit

Vervolg: Terugkeer

Melody en Kyle zaten samen te wachten op het vliegveld totdat Carlisle hen kwam afhalen. "Waarom moeten ze ons hebben?" vroeg Melody zich af. "Weet ik niet." zei Kyle wakend "Maar als de Volturi achter je aanzit, betekent dat niet veel goeds." zei hij. Melody keek op haar hoede rond zich heen. "Ik hoop maar dat Carlisle hier snel is." zei Melody nu zoekend naar hem. Kyle keek rond zich heen en zag toen drie mystrieuze figuren lopen. "Melody!" siste Kyle. "Wat is er en waarom sissen we?" siste ze terug. "De Volturi is hier!" siste hij terug. "Waar dan?" siste Melody terwijl ze om zich heen keek. Kyle gluurde even naar de figuren om te zien waar ze stonden. "Bij de uitgang." siste hij zachtjes terug. Melody keek in die richting en herkende Aro's bekende gezicht. "Ze zijn het echt!" siste ze terug. "Ja, we moeten hier nu weg!" siste Kyle knikkend naar de andere uitgang. "Maar wat dan met Carlisle?" siste Melody die Kyle tegenhield toen hij wou opstaan. "Kun je hem niet bellen of zo?" siste kyle terwijl hij terug ging zitten. "Ik heb geen bel te goed." siste ze terug. Kyle keek om zich heen en zag een telefoon kotje bij hen in de buurt. Hij voelde in zijn zakken en zoals hij dacht. Geen geld. "He," begon Kyle "heb je wat geld bij je?" siste hij. Melody voelde in haar ene zak en daar zat niets in. Toen voelde ze in haar andere zak en daar zaten munten in. "Ik heb 5 dollar bij me." siste ze "Waarom vraag je dat?" siste Melody. Kyle nam het geld uit haar handen en knikte naar de telefooncel. "Oh dat ben je van plan." siste Melody en knipoogde naar hem. Kyle ging sluipend naar de telefooncel. Hij stopte er 1 dollar in en tikte het telefoonnummer van Carlisle in. De telefoon ging 3 keer en Carlisle nam op. "Hallo, met Dr. Carlisle Cullen." zei de telefoon "Met wie spreek ik?" zei de telefoon weer. "Carlisle." fluisterde Kyle "Met Kyle hier." zei hij nog steeds fluisterend. "Kyle, wat is er?" kwam er uit de telefoon. "De Volturi is hier!" siste hij. "Dat is niet goed." zei Carlisle bezorgd "Ik ben er in een ogenblik." zei Carlisle. Toen was er niets meer te horen aan de andere kant. Kyle haakte in en sluipte terug naar Melody. "En wat zei hij?" vroeg ze toen hij zat. "Hij is er zo." zei Kyle "Dus laten we al naar buiten gaa." zei hij. Melody en Kyle stonden op en gingen sluipend richting de uitgang. Kyle keek nog een keer naar de Volturi. Maar toen hij naar ze keek, waren ze er niet meer. "Melody! Melody!" siste Kyle "De Volturi is niet meer op zijn plek!" siste hij weer. Melody keek naar de plek en zag dat hij gelijk had. Ze analyseerde de omgeving en zag de figuren bij de telefooncel. Melody trok Kyle mee naar de uitgang. Gelukkig zaten ze in een drukke ruimte en waren ze moeilijk te zien. Toen ze in de gang waren, begonnen ze de rennen. Ze hielden zich natuurlijk in omdat er mensen in de buurt waren. Maar de mensen keken hen wel aan. Maar dat leek hen niets te schelen. Ze moesten daar weg. Nu.

Bij de Cullens.

Iedereen zat in de woonkamer. Ze keken allemaal naar de telefoon. In hoop dat ze een telefoontje kregen van Carlisle. In de hoop dat alles goed was. Maar de telefoon ging maar niet. Het was zo frustrerend. Toen stond Alice, die op de zetel zat, op. Ze werpte een blik naar Edward. Edward las haar gedachte en wist wat er aan de hand was. "Wat is er?" vroeg Bella aan hem toen ze zijn gezichtsuitdrukking zag. "De Volturi zijn ook op het vliegveld en hebben Kyle en Melody gezien." zei Edward na even stilte te hebben genomen. "Hebben ze hen te pakken?" vroeg Esmé. Edward keek een ogenblik naar Alice en dan weer terug naar Esmé. "Nee, ze hebben hen gezien en zijn daarna gevlugt. Rosalie keek ongerust rond. Emmett zag het en nam haar hand. "Het is ok, Rose." zei hij terwijl hij over haar hans wreef "Het komt allemaal wel goed." zei hij. Rosalie keek hem recht in de ogen aan en ontspande. Ze moest erop vertrouwen dat Carlisle ze op tijd zou ophalen en dat ze in een mum van tijd hier zouden zijn. Hoopte ze.

Voor de achteringang van het vliegveld.

"Kyle, zouden we ze kwijt zijn geraakt?" vroeg Melody terwijl ze naar achter keek. "Ja, ik denk het wel." zei Kyle. Melody en Kyle keken om zich heen in de hoop om Carlisle aan te zien komen. Maar tevergeefs. Ze bleven daar maar wachten en wachten. Ze dachten dat ze uren stonden te wachten terwijl het maar 10 minuten was. "Wanneer komt Carlisle." zei Melody ongeduldig "Straks komen we de Volturi tegen en dan..." Melody liet de zin opendtaan. "Melody, zo moet je niet denken." zei Kyle om zijn vriendin te kalmeren "Alles komt goed. Heb gewoon geduld." zei Kyle. Melody keek haar vriendje aan met pruiloogjes. Kyle wist precies wat ze wou en drukte zijn lippen vurig op de hare. "Wat lief." zei een stelletje dat voorbij kwam. Toen het stelletje weg was, konden Kyle en Melody zich niet inhouden en begonnen te lachen. Toen gingen ze op een bankje zitten. Ze bleven geduldig wachten op Carlisle. De straat was intussen helemaal leeg. De enige mensen -nou ja vampieren- die er nog waren, waren Kyle en Melody. Melody legde haar hoofd op Kyle's borst en kon zijn ademhaling horen. Hij boog zijn hoofd en legde het op haar haren. "Kyle?" zei Melody na een tijdje van stilte. "Wat is er?" vroeg hij aan haar. "Nee, niets. Laat maar." zei ze grinnikend. "Wat wilde je zeggen, mel?" vroeg hij nieuwschierig "Zeg het me." smeekte hij. "Het is iets dat je al weet." zei ze nog steeds grinnikend. "Wat?" was zijn simpele vraag. "Ik hou van je." zei ze op een lievelijke toon. Hij ging rechtop zitten en begon te lachen. "Ik hou ook van jou. Mijn liefste Melody." zei hij. Hij legde zijn vinger onder haar kin en hefde het omhoog. Hij kwam dichter en dichterbij. Toen drukte hij zijn lippen op de hare en zoende haar hevig. "Wat een vurige liefde." zei een onbekende stem. Kyle en Melody volgde het geluid en zagen dat de Volturi maar een paar meter van hen vandaan stond. Stonden in een ruk op en bidden dat Carlisle nu om de hoek zou komen. Maar helaas, kwam hij niet. Melody en Kyle wouden het op het lopen zetten, maar werden tegen gehouden door Felix. "Zo dan komen we nu ter zaken." zei Aro's serieuze stem. En net toen Melody en Kyle de hoop wouden opgeven, kwam Carlisle uit de hoek gescheurd. hij deed vliegensvlug zijn protier open. "Spring erin!" beval hij. Melody en Kyle treuzelde geen moment en sprongen letterlijk in de auto. Ze sloten vliegensvlug het protier en reden door. Een slaak van opluchting vulde de auto.

Bij de Cullens.

Ze hadden net een telefoontje gekregen van Carlisle. Ze waren nu veilig bij hem in de auto. Iedereen was opgelucht. Ze vroegen zich eigenlijk wel af waarom de Volturi Melody en Kyle moesten hebben. Ze keken allemaal in de richting van Damon en Varinya. "Ik weet het niet." zei Varinya "Misschien zijn ze geïntereseerd in hun gave's?" vroeg ze. "Daarvoor zou de Volturi niet zo ver gaan." zei Jasper en het was geen vraag. "Ik denk het wel." zei Damon. Ze keken allemaal naar hem. Allemaal verward. "De Volturi zou alles doen om hun bestemming te bereiken." zei hij "Dus het zou mogelijk kunnen zijn." zij hij. "Ik denk niet dat het daarvoor is." zei Alice. Ze keken haar allemaal nieuwschierig aan. In de hoop dat zij meer wist. "Ik weet het ook niet waarom. Maar we zullen er gauw genoeg achter komen." zei Alice en keek naar iedereen in de woonkamer. "Maar nu is alles goed. Ze zijn veilig bij Carlisle en ik weet dat alles goed komt." zei ze erbij. Toen hoorden ze een geklop op de deur. Ze keken allemaal naar Edward. Het was even stil. "Het is Carlisle." zei hij "Met Melody en Kyle." zei hij erbij. Rosalie en Emmett flitsten naar de deur en deden hem open. Ze lieten Carlisle binnen en begonnen Melody te knuffelen. "Oh, Melody." zeiden ze te samen "We zijn blij dta je niets mankeert." zeiden ze blij om hun dochter weer terug te zien. "Mam, pap,"begon Melody "ik ben blij om jullie weer te zien." zei ze terwijl ze hen terug knuffelde. Rosalie en Emmett keken allebei richting Kyle. "Bedankt dat je onze dochter veilig hebt gehouden." zeiden ze vol dankbaarheid. "Ik zou alles doen voor haar." zei hij en keek toen naar Melody. Toen gingen ze naar binnen. Melody kreeg van iedereen een verweloming. Zoals: "Welkom terug." of "Fijn dat je weer thuis bent." Melody vond het echt fijn om zo'n familie te hebben. Vol met warmte en liefde. Ze zag Edella en gaf haar een knuffel. Edella die niet zo plakkerig was, gaf haar een vriendelijk klopje op haar rug. "Nu krijg ik mijn kamer terug." zei ze glimlachend. "Ik dacht al dat je dat ging zeggen." glimlachte Edella terug. Toen zag ze Varinya staan samen met Damon. Ze ging naar hen toe samen met Kyle. Melody keek Kyle even aan en hij knikte naar haar. "Het spijt ons voor ons stomme gedrag." zei Melody beschaamd toen ze zich weer herinnerde hoe ze zich gedroeg "Kunnen jullie ons vergeven voor ons stomme gedrag?" vroeg Melody met haar hoofd naar beneden. "Melody, we weten dat je gewoon bezorgd was." zei Varinya op een kalme toon "Wij vergeven het je... nee, jullie." zei ze. Kyle en Melody keken blij en Melody knuffelde Varinya hevig alsof ze haar ingewanden eruit probeerde te persen. Gelukkig voelde varinya daar niets van. "Melody, ik vind het fijn dat..." zei Alice, maar stopte middenin haar zin. Ze keken haar allemaal bezorgd aan. "Alice," begon Bella "wat heb je gezien?" vroeg ze. "Ze zijn hier." zei Alice "Ze komen voor Melody en Kyle." zei ze slikkend.

Wordt Vervolgd...

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.